Archive for Ιουνίου, 2012

25/06/2012

Zero

Αυτό είναι ένα ταινιάκι stop motion animation που μου άρεσε πολύ. To έφτιαξαν δύο ελληνικής καταγωγής αδέλφια από την Αυστραλία, ο Christopher και η Christine Kezelos  και μιλάει για εκείνους που γεννήθηκαν καταδικασμένοι να βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας και να τρώνε διαρκώς σφαλιάρες. (Πώς λέμε η «ελίτ»; Ε, ακριβώς το αντίθετο.)

Εδώ το πώς γυρίστηκε:

 

Advertisements
22/06/2012

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;

(Γράφτηκε μια μέρα μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, για τη στήλη logbook στο lifo.gr)
Θα το νιώσατε κι εσείς. Η επόμενη μέρα των ελληνικών εκλογών, ξεκινά  με μια διάχυτη ανακούφιση στην ατμόσφαιρα -θα μπορούσε κανείς να μιλήσει μέχρι και για χαρά! Όλοι είναι κανοποιημένοι, κάτι τόσο σπάνιο στη ζωή ώστε αξίζει να του αφιερώσουμε μερικές λέξεις.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι επιτέλους πρώτος και αν δεν του κάνει κανένα τρελό σπάσιμο ο Βενιζέλος (τελικά δεν του έκανε) , μπορεί να ελπίζει ότι θα γίνει πρωθυπουργός! Το φαντάζεστε; Το παιδικό του όνειρο θα γίνει πραγματικότητα! Το ιδιόμορφο χαμογελάκι του, που συνδυάζεται με ένα ανεπαίσθητο, χαριτωμένο αλληθώρισμα, εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στο πρόσωπό του. Τα δύσκολα θα αρχίσουν όταν θα συναντήσει για πρώτη φορά τους εκπροσώπους των ταξιτζήδων. Για την ώρα, όμως, προτιμά να μην σκοτίζεται με τέτοια ζητήματα.

Ο Αλέξης Τσίπρας από τη μεριά του μοιάζει με σταρ, κουρασμένο έπειτα από ένα μεγάλο, επιτυχημένο κονσέρτο. Όλοι στο Σύριζα είναι ενθουσιασμένοι αφού έγινε πραγματικότητα το καλύτερο δυνατό σενάριο: Ιλιγγιώδης αύξηση του ποσοστού, χωρίς όμως πρωτιά. Τώρα μπορούν να εφαρμόσουν τον βασικό κορμό της πολιτικής τους: Να βρίζουν τον Κουβέλη με την ησυχία τους!

Στο ΠΑΣΟΚ η κατάσταση θυμίζει το ανέκδοτο με το γέρο που βγαίνει ημιθανής από το ατύχημα και λέει «ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτα». Μέχρι και η Άντζελα Γκερέκου επανεξελέγη! Και το καλύτερο; Λέγεται ότι ήδη ο Βενιζέλος έχει καταθέσει αίτηση αλλαγής ονομασίας, ώστε να κηρυχθεί πτώχευση και τα υπέρογκα χρέη του κόμματος να πέσουν στις πλάτες κάποιων άλλων (στις δικές μας για παράδειγμα).

Ο Πάνος Καμμένος μπορεί να έχασε λίγο σε σχέση με τις εκλογές της 6ηςΜαϊου, όμως θα έδειχνε μεγάλη αχαριστία προς το Θεό αν ήταν στεναχωρημένος. Άλλωστε Εκείνος (ο Θεός δηλαδή) έκανε ό,τι μπορούσε. Μην ξεχνάμε ότι είχε 8 μποφόρ τη μέρα των εκλογών και τα ψεκαστικά αεροπλάνα που θα έριχναν το ειδικό αντι-ανελ αέριο δεν μπόρεσαν να απογειωθούν.  Αποτέλεσμα; Ο Πάνος Καμμένος έπιασε πλέον μετερίζι στην πολιτική σκηνή του τόπου και ο Τέρενς Κουίκ μπήκε στη βουλή.

Ο Μιχαλολιάκος είναι όσο χαρούμενος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που έχει τόσο μίσος αποθηκευμένο μέσα του. Διατηρήθηκε στο ανέλπιστα μεγάλο ποσοστό των προηγούμενων εκλογών και έτσι τα παλικάρια του μπορούν να συνεχίσουν να προσφέρουν προστασία (με το αζημίωτο βέβαια) σε όποιον την έχει – ή δεν την έχει- ανάγκη. Αν δεν είχε την αγωνία μήπως το χέρι του σηκωθεί από μόνο του και χαιρετήσει ναζιστικά, προδίδοντάς τον, θα μιλούσε για την απόλυτη ευτυχία.

Ο Κουβέλης οφείλει να είναι χαρούμενος –άλλο που λόγω χαρακτήρα δεν το πολυδείχνει. Έχει πιάσει ένα ποσοστό που δεν έφτανε ο παλιός Συνασπισμός ούτε στα πιο τρελά όνειρά του και αν χειριστεί έξυπνα τα πράγματα και μείνει έστω με το ένα πόδι εκτός κυβέρνησης, σε λίγα χρόνια θα τρίβουμε όλοι τα μάτια μας.

Το ΚΚΕ είναι ευχαριστημένο καταρχάς γιατί, δυόμιση δεκαετίες έπειτα από την πτώση της ΕΣΣΔ, αυτό εξακολουθεί να υπάρχει. Επιπλέον δε, από το ασφαλές καταφύγιο του 4,5 %, θα μπορεί να βρίζει τον Σύριζα όσο θέλει και στις μεθεπόμενες εκλογές θα του πάρει πίσω και μερικές χιλιάδες ψηφοφόρους.

Ικανοποιημένοι είναι και κάποιοι από εκείνους που έμειναν εκτός βουλής. Για παράδειγμα ο Καρατζαφέρης, σαν αγνός πατριώτης που είναι, θα πρέπει να χαίρεται γιατί το όνομά του σύντομα θα ξεχαστεί -αυτό είναι από μόνο του μια μεγάλη υπηρεσία προς το έθνος. Ο Τζήμερος πάλι δεν θα αναγκαστεί να γίνει βουλευτής και να κινδυνέψει έτσι να διαφθαρεί μέσα σε αυτό το άντρο της ακολασίας…

Και  η χαρά δεν περιορίζεται εντός Ελλάδας. Στα χρηματιστήρια όλου του κόσμου οι αγνοί αγωνιστές της βιοπάλης στήνουν ήδη αυτοσχέδια γλέντια, κάτι που με τη σειρά του χαροποιεί ολόκληρη την πολιτική σκηνή του δυτικού κόσμου.

Με τόση συσσωρευμένη χαρά, λοιπόν, το τρελό καλοκαιράκι μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει. Το νεο ραντεβού μας με τους καημούς και τους μπελάδες θα αναγκαστεί να περιμένει μέχρι τον μακρινό Σεπτέμβρη

22/06/2012

Τα βιβλία μου

 

DSC01059a

LesxiAllokotonPlasmaton_Hartis-Exofyllo1

περισσότερα…

 

20/06/2012

Περί τσιπροφοβίας και τσιπρολαγνείας

Στο κείμενο που ακολουθεί, ο δρ. Ράιχεν-Μπάχεν επίτιμος καθηγητής επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, επιχειρεί να περιγράψει δύο σύνδρομα, τα οποία τις τελευταίες εβδομάδες τείνουν να εξελιχθούν σε μάστιγα για τον ελληνικό λαό. Μας συμβουλεύει δε, αν αντιληφθούμε κάποια από τα συμπτώματα, να πάρουμε βαθιές ανάσες, να απέχουμε από πολιτικές συζητήσεις και να επικοινωνήσουμε με τις κατά τόπους υγειονομικές αρχές. Η ενασχόληση με τις τέχνες και τα σπορ δρα θεραπευτικά. 

Η τσιπροφοβία πλήττει συνήθως τις ηλικίες άνω των 35 ετών, αν και έχει διαγνωστεί και σε πολύ νεότερα άτομα. Οι τσιπροφοβικοί χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες που, φαινομενικά, δεν έχουν τίποτε το κοινό ανάμεσά τους. Στην πρώτη ανήκουν κάποιοι παραδοσιακοί δεξιοί οι οποίοι πίσω από την εκλογική επιτυχία του Σύριζα βλέπουν αριστεριστές να εφορμούν με κονσερβοκούτια και τύπους χωρίς γραβάτες να στρογγυλοκάθονται σε υπουργικούς θώκους, κάνοντάς μας ρεζίλι στους ξένους.

Στη δεύτερη και πιο ενδιαφέρουσα ομάδα των τσιπροφοβικών ανήκουν εκείνοι που προσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι, εκσυγχρονιστές και πεφωτισμένοι κάθε απόχρωσης -«η Ελλάδα της δημιουργίας», όπως συνηθίζουν να αυτοαποκαλούνται. Αυτοί βρίσκουν τα πάντα πάνω στον Αλέξη Τσίπρα στραβά: τα αγγλικά του θυμίζουν τον Μποράτ, το παρουσιαστικό του είναι φλώρικο… Τονίζουν διαρκώς ότι ο Τσίπρας μετατρέπει τον Σύριζα σε νέο ΠΑΣΟΚ με τον ίδιο στο ρόλο του Ανδρέα. Είναι, λένε, λαϊκιστής, εχθρός κάθε μεταρρύθμισης, χαϊδεύει τα αυτιά των δημοσίων υπαλλήλων, θα μας οδηγήσει εκτός ευρώ. Όλοι δε έχουν μια φίλη που πήγαινε μαζί του σχολείο στους Αμπελόκηπους και βεβαιώνει ότι ήταν κωλόπαιδο ή σπασικλάκι ή και τα δύο μαζί.

Ο τυπικός τσιπροφοβικός περνάει αρκετές ώρες της ημέρας στο facebook και το twitter –κάτι που βέβαια δεν συνάδει με τις εκκλήσεις του για περισσότερη δουλειά και δημιουργικότητα. Όσο βρίσκεται εκεί, νιώθει την παρόρμηση να κοινοποιεί στη στιγμή κάθε άρθρο επώνυμου τσιπροφοβικού που βρίσκει σε συγκεκριμένες τσιπροφοβικές ιστοσελίδες και να σχολιάζει με ύφος που συχνά θυμίζει μαντάμ Σουσού κάθε δήλωση του αρχηγού του Σύριζα.

Κατά βάθος οικτίρει τον εαυτό του που γεννήθηκε σ’ αυτή τη χρεωκοπημένη γωνιά των Βαλκανίων και είναι αναγκασμένος να ασχολείται με τον Τσίπρα, το Λαφαζάνη και τον Παπαδημούλη, αντί να είναι ένας Ελβετός, ένας Σουηδός -γενικά ένας πολιτισμένος Ευρωπαίος- και να ζει μια τακτοποιημένη, δημιουργική ζωή.

 Στον αντίποδα των τσιπροφοβικών βρίσκονται οι τσιπρολάγνοι. Αυτοί συνήθως δεν ανήκουν στον σκληρό πυρήνα του Σύριζα, αλλά είναι φρέσκοι ψηφοφόροι του, οι οποίοι είδαν στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα μια σανίδα σωτηρίας από τον Αρμαγεδώνα του μνημονίου.

Οι τσιπρολάγνοι δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, ειδικά αν η μύγα έχει εκφραστεί αρνητικά ή έστω μη κολακευτικά για τις θέσεις του Σύριζα. Παρότι πολλοί τσιπρολάγνοι είναι ευφυείς και μορφωμένοι άνθρωποι, δείχνουν μια ανεξήγητη προθυμία να καταπιούν αμάσητη κάθε προεκλογική γενικολογία του αρχηγού και να δικαιολογήσουν κάθε λεκτική φωτοβολίδα που ξεφεύγει από τα χείλη κάποιου στελέχους ή βουλευτή. Μοιάζουν έτσι με ζηλωτές, με πιστούς θρησκευτικής αίρεσης, με οπαδούς του πίστευε και μη ερεύνα. Επαναλαμβάνουν καθημερινά σαν μάντρα τα αστεία με τον «Σύριζα που φταιει για όλα» και αρκεί να ακούσουν τη λέξη «ορθολογισμός» για να βγάλουν φλύκταινες σ’ όλο τους το σώμα.

Παραδόξως, ο βασικός τους αντίπαλος δεν είναι η παραδοσιακή δεξιά, αλλά κάθε τι που προσδιορίζεται ως εκσυγχρονιστικό. Πράγματι, ο συνεπής τσιπρολάγνος μπορεί να ανεχτεί τις ανοησίες των συνομωσιολόγων, να κάνει ότι δεν ακούει τις κραυγές για κρεμάλες, να δικαιολογήσει τις φοβίες των «νοικοκυραίων». Τρελαίνεται όμως με κάθε τι που απηχεί τις ιδέες των εκσυγχρονιστών.

Μόλις δει κάτι τέτοιο αναρτημένο στο facebook -όπου όμοια με τους τσιπροφοβικούς περνάει μεγάλο μέρος της ζωής του- σπεύδει να το κατακεραυνώσει είτε με περιφρονητικούς αστεϊσμούς, είτε με την ανάρτηση άλλων άρθρων που κάνουν φύλλο και φτερό τις θέσεις του αντίπαλου στρατοπέδου.

Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις του, ο τσιπρολάγνος παραδέχεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι τόσο ικανός ή τόσο σοβαρός όσο άλλα στελέχη του Σύριζα –ο Γιάννης Δραγασάκης για παράδειγμα. Αυτό όμως το λεει με τέτοιον τρόπο ώστε ακούγεται σαν μομφή για το Δραγασάκη.

Πάντως, σε αντίθεση με τους τσιπροφοβικούς οι τσιπρολάγνοι είναι γενικά αισιόδοξα άτομα. Αυτό είναι δίχως άλλο θετικό πράγμα. Άλλωστε όταν έχεις ήδη πέσει στο γκρεμό δεν κερδίζεις τίποτε με το να είσαι απαισιόδοξος…

Ευχαριστούμε Δρα Ράιχεν-Μπάχεν!

(Γράφτηκε στις 19-5-2012 για τη στήλη logbook)

20/06/2012

Η ευτυχία των στρατοπέδων συγκέντρωσης

Όπου ο «Άνθρωπος χωρίς πεπρωμένο» και το «Αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα», συναντούν τον φούρναρη απ’ τα Χανιά (πρώτη δημοσίευση στη στήλη logbook του lifo.gr, 12-5-2012)

«Ακόμα κι εκεί, στις καπνοδόχους, στα διαλείμματα μεταξύ των βασανιστηρίων υπήρχε κάτι που έμοιαζε με ευτυχία. Ναι, για αυτή την ευτυχία των στρατοπέδων συγκέντρωσης θα έπρεπε να σας μιλήσω την επόμενη φορά που θα με ρωτήσετε. Αν με ρωτήσετε βέβαια. Κι αν δεν το ξεχάσω και ο ίδιος». (Ίμρε Κέρτες, «Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο», μετάφραση Γιώτα Λαγουδάκου, εκδόσεις Καστανιώτη)

Όταν ο Ίμρε Κέρτες έγραφε για την «ευτυχία των στρατοπέδων συγκέντρωσης», δεν είχε βέβαια στο μυαλό του τύπους σαν τον «πολιτευτή» που φωτογραφήθηκε χαρούμενος, σαν παιδί στη Ντίσνεϊλαντ, κατά την επίσκεψή του στο Νταχάου. (Μπορείτε τον να θαυμάσετε εδώ ή να μάθετε περισσότερα εδώ).

Ο Κέρτες, Ούγγρος εβραίος γεννημένος το 1929, πήγε στο Άουσβιτς σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και επέστρεψε στη Βουδαπέστη μετά την απελευθέρωση. Την ίδια πορεία κάνει και ο νεαρός ήρωάς του. Η περιπέτειά του περιγράφεται απόλυτα αποστασιοποιημένα και χωρίς η παραμικρή υπόνοια συναισθήματος να τρυπώνει στις λέξεις. Όπως ο βασικός χαρακτήρας της «Δίκης» του Φ. Κάφκα, έτσι κι αυτός συλλαμβάνεται χωρίς να ξέρει το γιατί. Ακολουθούν τα γνωστά: Το μακρύ ταξίδι με το τρένο, η άφιξη σε έναν σταθμό όπου ο ήρωας διαβάζει για πρώτη φορά τις λέξεις «Auschwitz-Birkenau», ο διαχωρισμός σε ικανούς για εργασία και άχρηστους -με τους τελευταίους να παίρνουν το δρόμο για το κτίριο με την ψηλή καμινάδα…

Ο Κέρτες γράφει για τις όμορφες ζαρντινιέρες έξω από τα κρεματόρια, για το περιποιημένο γρασίδι ανάμεσα στα δρομάκια, για το πόσο νόστιμο φαίνεται το μουχλιασμένο ψωμί έπειτα από μερικές μέρες ασιτίας…

Οι φρικαλεότητες βρίσκονται βέβαια εκεί, πίσω από κάθε λέξη, όμως ο ίδιος αρνείται να τις τονίσει. Όπως αρνείται να κατηγορήσει ευθέως τους θύτες. Και σιγά σιγά ξεπροβάλει εκείνο που προτιμούμε να μη βλέπουμε, όταν αναφερόμαστε στα διάφορα εγκλήματα της ιστορίας. Ότι όλα αυτά δεν συμβαίνουν μόνο εξαιτίας ενός ανθρώπου, ενός λαού ή ενός κόμματος. Γίνονται εφικτά χάρη σε ένα ολόκληρο σύστημα, σε έναν μηχανισμό που δομείται και λειτουργεί με τη σύμπραξη ή με την ανοχή μιας ολόκληρης κοινωνίας -ίσως και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Κανείς δεν είναι αθώος. Ούτε καν τα ίδια τα θύματα, λεει ο Κέρτες.

Νεαρής ηλικίας είναι ο κεντρικός ήρωας και στο «Αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα»(Τζον Μπόιν, «Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα», μετάφραση Αριάδνη Μοσχονά, εκδόσεις Κέδρος).

Ονομάζεται Μπρούνο και είναι γιος ενός υψηλόβαθμου στελέχους του ναζιστικού καθεστώτος. Όταν ο μπαμπάς του διορίζεται διοικητής του Άουσβιτς η οικογένεια αναγκάζεται να μετακομίσει σε ένα απομονωμένο σπίτι κοντά στο στρατόπεδο. Ο μικρός έχει μια συγκεχυμένη άποψη για το επάγγελμα του πατέρα του. Το μόνο που ξέρει με σιγουριά είναι ότι βαριέται αφόρητα στο νέο του σπίτι.

Μια μέρα, σε μια μυστική εξερεύνησή του στη γύρω περιοχή, ανακαλύπτει ένα αδύνατο αγόρι με ξυρισμένο κεφάλι, να κάθεται πίσω από ένα αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Γίνονται κάτι σαν φίλοι και συναντιούνται κρυφά, με τον φράχτη πάντα ανάμεσά τους. Ο Μπρούνο ζηλεύει κάπως την τύχη του παράξενου αγοριού με τη ριγέ πιτζάμα. Βέβαια ο Σμούελ (έτσι λένε το αγόρι) γκρινιάζει λίγο για τη ζωή του εκεί. Όμως ο Μπρούνο έχει δει σε μια προπαγανδιστική ταινία ότι οι άνθρωποι που κατοικούν πίσω από το συρματόπλεγμα δεν περνούν καθόλου άσχημα: υπάρχουν μαγαζιά με λαχανικά, οι μεγάλοι κάθονται σε κουνιστές πολυθρόνες, τα παιδιά παίζουν ομαδικά παιχνίδια…

Στο τέλος, ο μικρός Γερμανός θα περάσει μέσα από μια τρύπα του φράχτη για να ζήσει, για λίγο, όπως ο φίλος του. Όμως τότε ακούγεται μια σειρήνα. Ο Μπρούνο εγκλωβίζεται μέσα στο πλήθος και αναγκάζεται να βαδίσει κι εκείνος προς το κτίριο με την καμινάδα.

«Και έτσι τελειώνει η ιστορία του Μπρούνο. Φυσικά όλα αυτά συνέβησαν πριν από πολλά χρόνια και τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να ξανασυμβεί. Όχι πια τη σήμερον ημέρα».

__________

*Στη φωτογραφία, στην κορυφή της σελίδας, το προσωπικό του Άουσβιτς σε στιγμές χαλάρωσης.