Archive for Σεπτεμβρίου, 2012

25/09/2012

στο κελάρι των παιδικών φόβων

Ο Γιαν Σβανκμάγιερ είναι ένας από τους αγαπημένους μου κινηματογραφιστές-καλλιτέχνες. Είναι γνωστός κυρίως για τα ευρηματικά και κάπως πειραματικά φιλμάκια του, στα οποία παντρεύει το stop motion animation  και γενικά τις διάφορες μορφές των κινούμενων σχεδίων με τη ζωντανή δράση.

Πρόσφατα πέτυχα αυτό εδώ το δεκαπεντάλεπτο φιλμάκι. Λέγεται Do pivinice (αγγλικός τίτλος «Down to the cellar») και αφηγείται την περιπλάνηση ενός κοριτσιού στο υγρό και σκοτεινό υπόγειο μιας παλιάς πολυκατοικίας. Η μικρή πηγαίνει εκεί με το καλαθάκι της για να φέρει πατάτες από το κελάρι που αντιστοιχεί στο διαμέρισμά της και βρίσκεται μπροστά σε διάφορες παράξενες καταστάσεις.

Στο υπόγειο κατοικούν, μεταξύ άλλων, μια γυναίκα που φτιάχνει μπισκότα από στάχτη, ένας άντρας που σκεπάζεται με κάρβουνα για να κοιμηθεί και μια μαύρη γάτα τεραστίων διαστάσεων. Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, οι πατάτες αρνούνται να εγκαταλείψουν το κιβώτίο τους…

Η ταινία μου θύμισε τους δικούς μου παιδικούς φόβους -που κατά καιρούς με θυμούνται κι αυτοί…

Advertisements
07/09/2012

Το online φεστιβάλ Altcine Action

Το Altcine Action είναι ένα online φεστιβάλ  ταινιών μικρού μήκους που απευθύνεται σε νέους κινηματογραφιστές (ερασιτέχνες ή μη) από τα Βαλκάνια. Η περίοδος της υποβολής των ταινιών λήγει σήμερα, ενώ μεθαύριο (9 Σεπτέμβρη), αρχίζει το καλύτερο μέρος: η ψηφοφορία του κοινού.  Μπορούν να ψηφίσουν όλοι, αρκεί να δικαιολογήσουν με κάποιον τρόπο την ψήφο τους. (Υπάρχει και ειδικό βραβείο καλύτερου κριτικού!)

Τις τελευταίες μέρες έχω δει όλες σχεδόν τις ταινίες (μέχρι στιγμής είναι 41). Ανάμεσά τους υπάρχουν κάποια μικρά διαμάντια, κάποιες άψογες δουλειές καθώς και κάποια φιλμάκια που αφήνουν να διαφανεί ένα σπουδαίο ταλέντο που ίσως χρειάζεται λίγη ακόμη  δουλειά. Φυσικά υπάρχουν και μέτριες -ή και κακές- ταινίες. Όμως ακόμα και από αυτές μπορεί κανείς να βγάλει διάφορα συμπεράσματα αισθητικής ή κοινωνικοπολιτικής φύσης, που αφορούν την κάθε χώρα ξεχωριστά.

Για παράδειγμα  οι Κροάτες έχουν μια εμφανή τάση προς το μεταφυσικό και προς το σινεμά του τρόμου. Επίσης, σε πολλά πλάνα των ελληνικών ταινιών -οι οποίες είναι και οι περισσότερες-  υπάρχουν στο φόντο γκράφιτι. Κυριαρχούν δε σε τέτοιο βαθμό ώστε κάποιος ξένος θα πίστευε ότι δεν υπάρχει τοίχος δίχως γκράφιτι στις ελληνικές πόλεις. Οι σκηνοθέτες επιλέγουν να τα προβάλλουν κι αυτό κάτι σημαίνει. Μια άλλη παρατήρηση σε σχέση με τις ελληνικές ταινίες είναι ότι αρκετές από αυτές -οι λιγότερο καλές- τείνουν να πλατειάζουν.

Αυτό το τελευταίο δεν συμβαίνει με αυτήν εδώ την ελληνική ταινία. Λέγεται Approaching Acceptance και μέσα σε 3 λεπτά προλαβαίνει να πει αυτό που θέλει με απλότητα και βάθος. Αν μπορούσα να ψηφίσω θα της έδινα πολύ καλό βαθμό.

Δυστυχώς δεν μπορώ γιατί -ευτυχώς- εμπλέκομαι άμεσα στη διοργάνωση του φεστιβάλ. (Οπότε θα επανέλθω…)