Αλίντα Δημητρίου. «Να δώσουμε φωνή στους αποκλεισμένους»

(To κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 21 του περιοδικού Unfollow)

Για πρώτη φορά δούλεψα μαζί της στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Η Αλίντα ήταν τότε γύρω στα 65. Μια κοντούλα στρουμπουλή κυρία με παιδικά μάτια, που μιλούσε σαν βραχνιασμένος νταλικέρης και οδηγούσε το ταλαίπωρο σκόντα της σαν μύωπας ραλίστας. Περιφερόταν άφοβη στα ορυχεία όπου κάναμε γύρισμα και τρέχαμε να την πιάσουμε για να μην σκοτωθεί. Μπορούσε να καταστρέψει ένα δύσκολο πλάνο για να ρωτήσει τον μπούμαν αν κουράστηκε. Όταν σταματούσαμε για φαγητό, σε τάιζε σχεδόν στο στόμα. Αν έλεγες δεν πεινάω, τσαντιζόταν: «Δεν πεινάς, δεν διψάς, δεν γαμάς…».

Οι ωραίες συνθέσεις και τα καλοφωτισμένα πλάνα την άφηναν αδιάφορη. «Το θέμα είναι να δώσουμε φωνή στους αποκλεισμένους. Να πουν την αλήθεια τους. Και να πάμε παρακάτω», μου είπε ένα βράδυ, στη Μεγαλόπολη, εκεί που φορτώναμε τα πράγματα στο σκόντα.

Η αύρα της ήταν θαυματουργή. Κουρασμένοι ανθρακωρύχοι της εκμυστηρεύονταν μύχιες σκέψεις, βολεμένοι ΔΕΗτζήδες γίνονταν για χάρη της κασκαντέρ και νεαροί κινηματογραφιστές άφηναν στην άκρη τον στυλιζαρισμένο κυνισμό και στρατεύονταν στο πλευρό της. Υπήρχαν βέβαια και οι περιπτώσεις που η κρούστα δεν ράγιζε με τίποτε. Το καταλάβαινε αμέσως και έλεγε: «Πάμε παρακάτω».

Για τελευταία φορά την είδα σε μια αίθουσα προβολής. Ήταν η πρεμιέρα της ταινίας «Η ζωή στους βράχους». Κάποια στιγμή, στην οθόνη, μια ηλικιωμένη γυναίκα δείχνει στην κάμερα το δίκοχο με το σήμα του Δημοκρατικού Στρατού που το είχε κρυμμένο για χρόνια σε μια ντουλάπα.

«Φόρεσέ το βρε να σε χαρούμε!» άκουσα κάποια να μονολογεί δίπλα μου.

Ήταν μια άγνωστη γριούλα που παρακολουθούσε δακρυσμένη την ταινία.  

«Συγνώμη αγόρι μου», είπε όταν κατάλαβε ότι την κοίταζα. «Αλλά σήμερα έφυγε ένα βάρος». 

Θυμήθηκα τα λόγια της Αλίντας, εκείνο το βράδυ στη Μεγαλόπολη: «Να δώσουμε φωνή στους αποκλεισμένους. Να πουν την αλήθεια τους. Και να πάμε παρακάτω».

 

Η Αλίντα Δημητρίου γύρισε δεκάδες ντοκιμαντέρ. Τα περισσότερα σε εργοστάσια, ορυχεία και γενικά χώρους εργασίας «ανώνυμων» ανθρώπων. Κύκνειο άσμα της η συγκλονιστική τριλογία για τις άγνωστες γυναίκες που έδρασαν στην Αντίσταση («Πουλιά στον βάλτο», 2008), στον εμφύλιο και την εξορία («Η ζωή στους βράχους», 2009) και στα χρόνια της χούντας («Κορίτσια της βροχής», 2012). Πέθανε στα ογδόντα της τον Ιούλιο του 2013. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: