Archive for Μαΐου, 2015

16/05/2015

Το ταξίδι της μύησης

(Το παρακάτω κείμενο αφορά το μυθιστόρημά μου Αλάστρα, Το βιβλίο των δύο κόσμων. Το έγραψε η Αντωνία Γουναροπούλου, η οποία επιμελήθηκε το βιβλίο με πολλή αγάπη -και την ευχαριστώ θερμά για αυτό).

«Είναι ωραίο να πέφτουν στα χέρια σου τέτοια βιβλία. Όχι μόνο για τη ζωντάνια της γραφής, που από τις πρώτες κιόλας σελίδες σε παρασύρει στον φανταστικό τους κόσμο, αλλά και για την αριστοτεχνικά δεμένη πλοκή τους, που σε κρατάει πάντα σε εγρήγορση και σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλη των ηρώων, ανυπομονώντας για τις αντιδράσεις, τις αποφάσεις, τις κρίσεις τους. Το μυθιστορηματικό σύμπαν του Βιβλίου των δύο κόσμων είναι ένα εκπληκτικό σύμπαν φαντασίας, όμως ταυτόχρονα νιώθει κανείς πως είναι κι ένα ταξίδι μύησης, η μαγική πορεία δύο παιδιών προς την αυτογνωσία.

Ο Χρήστος και η Βικτώρια είναι δυο δίδυμα αδέρφια που περνούν τις βαρετές καλοκαιρινές τους διακοπές στο μεγάλο τους σπίτι στον Πράσινο Λόφο, μπροστά από την «τεράστια μα λεπτή σαν ριζόχαρτο οθόνη της τηλεόρασης». Κάποια μέρα θα ξαφνιαστούν μαθαίνοντας ότι έχουν μια προγιαγιά, την Κυβέλη Παρορίτη, η οποία ζητά να φιλοξενηθούν στο σπίτι της για μία εβδομάδα. Ως αντάλλαγμα, εκείνη θα τους κληροδοτήσει το σπίτι της. Οι γονείς των δυο παιδιών δε χρειάζονται καλύτερο επιχείρημα: «φορτώνουν» τα παιδιά στο «ογκώδες τζιπ» κι ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες της προγιαγιάς.

Το ταξίδι της μύησης ξεκινά από τη Μουντή Κοιλάδα, όπου τα παιδιά περιμένουν να έρθει να τα πάρει η προγιαγιά τους. Μυστήρια πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν. Πρώτα η  Βικτώρια και μετά ο Χρήστος χάνουν τα γυαλιά τους, ένας λύκος αρπάζει απ’ το μανίκι τη Βικτώρια και τη σέρνει σ’ ένα μονοπάτι με τον Χρήστο να ακολουθεί φοβισμένος, ενώ καθώς διασχίζουν το γεφυράκι που αφήνει πίσω τη Μουντή Κοιλάδα, το κινητό του Χρήστου χάνει το σήμα του. Η επαφή με το μέχρι πρότινος περιβάλλον τους έχει κοπεί, το πρώτο στάδιο της μύησης έχει ήδη αρχίσει.

Και κάπως έτσι ξεκινά το διπλό ταξίδι των παιδιών σε έναν άλλο κόσμο και, ουσιαστικά,  στον εαυτό τους. Ο Χρήστος και η Βικτώρια θα βρεθούν σε ένα αλλόκοτο σπίτι μαζί με μια αλλόκοτη γιαγιά, που τα φροντίζει μεν αλλά ο τρόπος της φροντίδας της είναι εντελώς ξένος για τα δυο αδέρφια. Κι ενώ θα προσπαθήσουν να φύγουν, φτάνει μια στιγμή που όχι μόνο δε σκέφτονται πια την αναχώρησή τους, αλλά από δική τους επιλογή μπαίνουν όλο και πιο βαθιά στον κόσμο της Κυβέλης Παρορίτη: στον κόσμο της Αλάστρας.

Ένα βιβλίο που η προγιαγιά έχει ρητά απαγορέψει στα δυο παιδιά να διαβάσουν και που γράφεται μυστηριωδώς μόνο του κάθε βράδυ, θα αποκαλύψει στους «παραβάτες» Χρήστο και Βικτώρια έναν κόσμο μαγικών πλασμάτων της θάλασσας, του δάσους, του Κάτω Κόσμου αλλά και ανθρώπων. Στις σελίδες του ο Χρήστος και η Βικτώρια θα δουν την ισορροπία εκείνου του κόσμου διαταραγμένη, θα δουν φτώχεια, εγκλήματα, σφετερισμούς εξουσίας, δυστυχία. Και θα ταυτιστούν με δυο ήρωες, στην ηλικία τους, που αναγκάζονται να μπουν στους μεγαλύτερους κινδύνους για να σώσουν τη ζωή τη δική τους και των γονιών τους.

Μέχρι που, όταν ο Χρήστος και η Βικτώρια ακούν βήματα κοντά στο πηγάδι της προγιαγιάς καθώς για άλλη μια μέρα διαβάζουν κρυφά το βιβλίο, η ταύτιση θα πάψει να είναι απλώς αναγνωστική.

Ο Γ. Παναγιωτάκης είναι οπωσδήποτε τεχνίτης της αλληγορίας, διαθέτει εκείνο το βλέμμα που ζωντανεύει τον κόσμο ακριβώς επειδή διακρίνει την πολυπλοκότητά του και, τέλος, είναι προικισμένος με ένα μοναδικό ταλέντο στο ζύγι: σε καμία σελίδα του βιβλίου η θλίψη δεν γίνεται απελπισία για τον αναγνώστη, πουθενά ο ενθουσιασμός δεν παρασύρει σε σημείο λήθης, ενώ ταυτόχρονα η αγωνία για την τροπή που παίρνει η ιστορία διατηρείται και κορυφώνεται κατά τη διάρκεια όλου του μυθιστορήματος. Ο Γ. Παναγιωτάκης είναι από τους συγγραφείς που όταν διαβάσεις για πρώτη φορά ένα βιβλίο τους αναζητάς και τα προηγούμενα έργα τους – ενώ περιμένεις και τους μυθιστορηματικούς κόσμους που θα στήσουν στο μέλλον. »           Αντωνία Γουναροπούλου